Η εφηβεία αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου. Κατά αυτή την εξελικτική πορεία  αφήνεται πίσω σιγα η παιδική ηλικία και το άτομο προχωρά πιο κοντά στην ενήλικη ζωή. Οι αλλαγές που συμβαίνουν τόσο σωματικά όσο και ψυχικά συχνα δημιουργούν σύγχυση και ένταση. Παρατηρούνται ορμονικές διακυμάνσεις, διαφορετικός ρυθμός ανάπτυξης κατά φύλο, εξατομικευμένη συναισθηματική και ψυχοκοινωνική ωρίμανση (Committee on the Science of Adolescence Board on Children, Youth, and Families,2011), νέοι κοινωνικοί και οικογενειακοί ρόλοι, προσπάθεια ανακάλυψης εαυτού και διαμόρφωσης ταυτότητας. Η περιέργεια, ο πειραματισμός, οι αμφιταλαντεύσεις και  η αναζήτηση τόσο  νέων εμπειριών όσο και προσωπικών ορίων αποτελούν βασικές συμπεριφορές και ανάγκες του εφήβου για την εξελικτικη του πορεία. Συχνά αυτές οι συμπεριφορές συνοδεύονται από παρόρμηση καθώς οι εγκεφαλικές δομές που επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων και την κριτική σκέψη παραμένουν ανώριμες (Galvan,Hare,Voss,Glover & Casey, 2007). 

Σε αυτή τη φάση της διαπραγμάτευσης, δύναται  να εμφανιστούν ανησυχίες ή και φόβοι για την επιτυχία  των προσωπικών επιδόσεων, ικανοτήτων, επιθυμιών και προσδοκιών τους όσο και για την σύναψη φιλικών και συντροφικών σχέσεων. Μάλιστα κατά την εφηβική περίοδο αναδύονται σημαντικοι προβληματισμοί και αναζητήσεις στο άτομο καθώς η σεξουαλικότητα, η σεξουαλική ζωή και οι σχέσεις με τα άλλα φύλα αλλάζουν.